Come up to meet you, tell you I'm sorry
You don't know how lovely you are

I had to find you
Tell you I need you
Tell you I've set you apart

Tell me your secrets
And ask me your questions
Oh, let's go back to the start

Running in circles
Coming up tails
Heads on the science apart

Nobody said it was easy
It's such a shame for us to part
Nobody said it was easy
No one ever said it would be this hard

Oh take me back to the start

I was just guessing
At numbers and figures
Pulling the puzzles apart

Questions of science
Science and progress
Do not speak as loud as my heart

Oh tell me you love me
Come back and haunt me
Oh and I rush to the start

Running in circles
Chasing our tails
Coming back as we are

Nobody said it was easy
Oh, it's such a shame for us to part
Nobody said it was easy
No one ever said it would be so hard

I’m going back to the start

Weeral een afscheid te verwerken..
Vandaag is Jan z'n grootvader overleden.
Hij was net 80 jr geworden..

Je kon er weer op de koppen lopen!! Iedereen stond te drummen om z'n kind op de beste plaats te gooien.
En dan moeten ze zelf de beste plaats hebben om 20 van dezelfde foto's te kunnen nemen om dan later op Facebook of Netlog te zetten. (Don't worry, i do it to)
De eerste ronde bracht al direct een gratis rit op voor m'n dochter. Trots stond ze te zwaaien met die flosh. Ik zag er direct mezelf in toen ik ze met een gemeen lachje tegen het kindje naast haar hoorde zeggen, ik heb de flooohhoosshhh en jij niet!!
Goh wat heb ik uren bij die kraampjes gesleten 12jr geleden. Het was dé gebeurtenis op het einde van de grote vakantie. Je leefde de maand augustus toe naar die paar avonden dat je alleen mocht gaan zonder ouders.
Later was dat de plaats om er met je eerste lief te pronken.
Een tijd erna om te tonen dat je wel getrouwd kunt raken na al die jaren op die kermis te vertroeven.
En dan om ter mooist je kids opkleden en staan drummen om hen op de beste plaats te gooien...

Het komt dichter!!!! Ik maak letterlijk een vreugdesprongetje wanneer er mij dit iemand zegt.
Ik word wel even schuin bekeken maar dat raakt mij niet!!
Je weet intussen dat ik m'n 3 schatten doodgraag zie, ik kan ze niet missen.
Maar die kleine flutsnamiddagjes waar ik zelf maar amper 3 uur voor mezelf heb zijn héél wat voor mij.
Ik schep deze varkensstal uit, zwier met de dweil in het rond om dan een half uur later vast te stellen dat je er weeral niets meer van ziet. Pas op, het is altijd z'n halfuur waard!!
Oké het is niet echt tijd voor mezelf wanneer ik boerin speel maar de muziek lekker luid, tegen mezelf praten..zooooo leuk!! Je leert trouwens jezelf kennen!! Praat eens met jezelf, wat ga je die graag zien plots.


Tyson z'n grote jongensboekentas is er ook al, netjes opgevuld met het nodige materiaal. Een zucht van opluchting liet ik toen ik in de gang 'schoolbenodigheden'  binnenging.
Zo blij dat ik niet als de andere mama's elvendertig keer heen en weer moest lopen met spullen die beter in hun budget pasten dan hetgeen dochter of zoonlief voor ogen hadden. Ik nam waarvan ik zeker wist dat m'n kids het super gingen vinden en ging zonder omkijken naar de kassa.
Als ik m'n ventje zag staan met z'n boekentas, bijna de helft van zijn eigen lichaamsbouw, moest ik even slikken.
Shit zeg, mijn kleine ventje wordt ozo groot.

Morgen nog even genieten van de laatste namiddag samen...

Ik waag mij aan de wereld van juwelen...
De blingbling-factor is al hoog gestegen.
Maandag is er een avondje vol glitter bij ons thuis.
Daarna ga ik misschien ook de baan op om de juwelen aan de man te brengen. Lijkt me een leuke bijverdienste en ideaal voor wat in mijn aard ligt.

Het is altijd wel een marteling, hij zegt of eerder roept dan "mama, je bent mijn vriend niet meer, ik wil mijn oude mama terug"
Kan een kind nog harder tegen je hart schoppen?
Het afplakken moet want zijn oog is in vergelijking met de eerste testen er nog meer op achteruit gegaan!
Nog 6 dagen intensief afplakken tot hij terug op controle moet.
Wanneer de school start mag hij al wat minderen met afplakken.
In de 2e week van het nieuwe schooljaar moet Luna ook op controle, ons meisje moet ook brillen. Of ze ook zal moeten afplakken zullen we dan weten.

Nieuwe lay out... leuk toch?
Hangt samen met m'n humeur.

Ik zie mijn 2 K3 meisjes op het salontafel zitten, elk een barbiepop en haarborstel in hun handen.
Een vlaag van nostalgie overspoeld me.
Ik zie mezelf als 6jarige - ja toen waren de meisjes nog met barbies aan het spelen, nu hebben ze allemaal een gsm waar ze hun hersenen lichtjes al aan het voorbakken zijn - spelen met die plastieken meiden. Haren in een plooi leggen, kleren afdoen, balkleren aantrekken en dan 'le moment suprême': met hun prins op het bal dansen.

Tjah die prins...soms kom je hem tegen en is hij even snel weer weg dan hij gekomen is.
En dan... jaren later is hij er terug en knalt de grond van onder je voeten weer weg.
Alle plannen die je had vervagen en lijken op niets meer.
Die prins is nog altijd dezelfde en meteen zit hij weer in je hoofd en je hart..

Mijn dochter gooit de prins met een plof in de zetel. Ze trekt haar schouders op en zegt "Heb geen zin meer, wil een andere prins."
Ik lach en mompel, wacht nog een jaar of 8 dan komt die waarschijnlijk weer in je leven....

Godzijdank! het is weer vrijdag, ik weet zeker dat ik niet de enige ben die dit zegt.

Gisterenavond met Tyson naar de bioscoop geweest, zijn eerste 'echte' film.
Het is niet dat de bioscoop hem helemaal vreemd was maar deze keer was het avond en het was een verfilming van z'n favoriete tekenfilmserie!!
Hij verpinkte niet, glunderend kwam hij uit de filmzaal. Het enige waar hij verwonderd over deed was; "Hé het is al nacht geworden"
In de zetel ligt hij met z'n benen in mijn schoot voorzichtig in te dommelen, in z'n slaap doet hij de film over want hij zwaait rond met z'n armen net zoals een echte avatar..

De meiden hebben een logeerpartijtje bij moeke en vake. Gisterenavond deed het raar om hun lege kamertje te passeren. Even had ik zoiets van "ik haal ze terug, ik wil ze bij me" maar dan hoorde ik de stilte, de rust.
Stilte is er altijd als ze in dromenland liggen maar dan zindert er altijd iets na, nu was het zinderen weg.
Wat verlang ik terug naar het zinderen... nog even.. deze namiddag.

Ga nooit heen zonder te groeten
Ga nooit heen zonder een zoen
Wie het noodlot zal ontmoeten
Kan het morgen niet meer doen

Ga nooit heen zonder te praten
Dat doet soms een hart zo'n pijn
Wat je 's morgens hebt verlaten
Kan er 's avonds niet meer zijn !

In loving memory

Daniël Decoster
°7/11/1926
+12/07/2010

Het zijn zalmkleurige, om niet roze te hoeven zeggen.. Met 4 mega-snob stenen bovenaan.
Ik hoor ze zoooo hard roepen naar me. O halelujah het is mijn maat!!
Een elegante hak en een model waardoor andere voeten U tegen de mijne zullen zeggen.
Ik moest echt niet nadenken...
Belachelijk trots ben ik erop.

Natuurlijk nog het ideale kleedje gevonden die m'n prachtige schoenen zal bijstaan.
Ik moest heimelijk lachen toen ik een dame haar in hetzelfde kleedje zag wringen.
Hoewel ik dikwijls allerlei manoeuvres uitsteek om m'n 'buik' te verbergen moest ik deze keer echt geen moeite doen. M'n kleedje camoufleert die buik ook!
Dan ook maar met een ingetogen glimlach even gevraagd of ze me kon helpen met de ritssluiting, gohgoh voelde ik me nu niet even een klein kreng.. (maar met het kleed waar ik wel inkon)
Stel je dus even voor... m'n prachtige italiaanse schoenen, m'n elegant kleedje, een stijlvol kapsel...
Zou je niet direct zin hebben om mij naar één of ander gala mee te nemen??

Verderop vond ik zwemkleren voor m'n kids,
ik greep,
voelde me net een kind in Sjakie z'n chocoladefabriek.

Dan mag ik ook nog m'n lekkere marsepein met kersenvulling niet vergeten!!

MMmmm

"Mamaaaaa!!! Waar ben je??"
Hoe is het in godsnaam mogelijk dat zij toch altijd dat moment weet te vinden om te roepen??
Ik dacht op het gemak eens naar "het gemak" te gaan en Goedele open te slaan.
De deur vliegt open.
Waar ligt die verrekte sleutel wanneer je hem nodig hebt??
"Mama, wat doe je? Aaah moet je plassen??" Ze houdt haar handje tegen haar wangetje en fluistert voorzichtig, "of moet je kaka doen?"
"Euh Finn 2 minuutjes asjeblief en dan kom ik"
"Mama?? Wat ben je aan het lezen?"
"Ik probeer in Goedele te lezen meid"
"Ooh toon eens, die mevrouw heeft ook haar badpak aan hé?"
Goedele in kinderhanden...
"Die mevrouw is ook aan de zee mama!!"
"Finn krijg ik dat boek terug van je?"
"Mo neeeen mama, wacht efkes"
Intussen heb ik allang geen zin meer om nog langer op dat toilet te zitten.
"Finnnnnn, dat boek..."
"Okéééé, hier mama"
......

Ik hoor bedrijvigheid in de keuken, in de kasten, deuren gaan open en dicht, getater en gelach. Ik denk plots dat m'n kids met de buurmeisjes hier allemaal samen in de keuken zitten.
Deur, open, toe. Nog eens deur open, toe...
Het is stil..
Nog steeds bleef ik hangen bij de eerste zin van het artikel.
Tot ik plots weer die deur hoor.
"Mama, ik ga eens naar de buren naar hun zwembad"
"Oké ik kom straks achter"
De deuren slaan langs alle kanten dicht, weer één dat nog niet geleerd is om z'n deuren te sluiten.
Ik hou dan maar op met die eerste zin te lezen, hoewel ik niet weet wat ik gelezen heb.

Ik grijp naar het wc-rolhoudertje....
het is niet waar hé....
Daar zit ik dan..
alleen met Goedele...
Artikel dan maar opnieuw beginnen met lezen tot één van m'n kids binnenkomt....

Het wordt weer één van de warmere zomerdagen die we dit jaar mogen verwachten.
De zon zou me welgezind moeten maken, de kids springen al op de trampoline en maken de buurt wakker.
Anders zou ik allang geropen hebben dat die wat stiller moeten zijn maar het deert me niet.
Het is vakantie en men moet tevreden zijn dat vanmorgen 6u toch iets té vroeg was om m'n kids op hen los te laten.
Maar die zon brengt geen ander gevoel.
Vader, Opa, Pépé, Daniël is z'n laatste strijd aan het strijden. Na 15 jaar moet ik weer een vader afstaan.
Een werker, hij stond altijd klaar om een ander te helpen. Z'n leven was niet altijd rozengeur en maneschijn maar de liefde van z'n kinderen, kleinkinderen, zelfs achterkleinkinderen maakten veel goed.
Ik zie hem nog altijd overal rondrijden voor ons. Naar de play-backs, naar de judo, naar school, naar de liefjes toen die nog geen rijbewijs hadden.
Het is altijd te vroeg ongeacht welke leeftijd je ook hebt.
Het doet pijn ook al is het afscheid allang genomen.

Een werkweek is altijd een beetje bekomen van het weekend. Het is soms wel verdomd lastig met 3 koters de baan op gaan.
De oudste is al grotendeels zelfstandig, die springt op z'n fiets en is weg. Of die komt de keuken binnengestormd, trekt de kast open en neemt iets om te eten dat hij eigenlijk niet hoort te eten op dat tijdstip van de dag.

Zaterdag half Diksmuide afgezeuld op zoek achter mosselen. Sommige mensen, nml 3/4e van de west-vlaamse bevolking, hadden in het nieuws gehoord dat er maar mosselen (de betere soort) waren vanaf 7 juli. De andere 25%, waar ik dus bij hoor, had dat dus niet gezien. Dan maar de laatste zak scampi's kunnen wegritsen.

Zondag feest!! Noa haar feest was gepland op een ideale zomerdag.
Er waren geen 3 maar 15 koters.
Snoep waar je niet overheen kon kijken, taart, eten enzo.. Weer te zot voor woorden van tante Jaimie.
De kids vielen na 300 meter in de auto al in slaap!!
Missie geslaagd!

Het knettert, flitst en dreunt om ons heen. De regendruppels springen hoger op de trampoline dan wijzelf kunnen.
Alle ramen en deuren staan open om het frisse gevoel en de geur van de verse regen op de hete stenen binnen te laten.
De kids zitten rond de tafel te knutselen aan Lego.
Op de achtergrond staat een ontspannend muziekje op.

Het doet me allemaal denken aan vroeger,
toen de elektriciteit uitviel of op een warme zomeravond.
Buren kwamen samen en we zetten ons allemaal buiten op het trottoir,
de kaarsen werden overal rond gezet en
we zaten buiten tot we niet snel genoeg alle muggen konden wegmeppen.
Het waren zalige tijden...

Deze avond kreeg ik ook weer het nostalgische gevoel.
Ik hoop dat de kids dit ook gevoeld hebben en binnen 20-25 jr de herinnering naar vanavond
ook ophalen.

Na ruim 2 weken van afkicken zit ik eindelijk weer achter een klavier.
Hoewel ik dacht van m'n eigen dat ik redelijk internet-freak was heb ik al goed het tegendeel kunnen bewijzen!
Integenstelling wat andere mensen van me denken hang ik niet af van het World Wide Web... mijn leven wordt niet geleid door wat ik intik in die adresbalk bovenaan m'n zoekpagina.

Wat ik vooral geleerd heb is dat mensen een oordeel vellen voordat ze effectief ook begrijpen wat ik schrijf.
Héél laag vallen is wanneer die persoonlijke boodschap overgezet wordt naar anderen en een volledig verkeerd beeld verspreiden.

Morgen is dat mooie zwarte meubel terug,
het lege gat in de hoek van m'n living wordt terug opgevuld.
M'n boek wordt terug nieuw leven ingeblazen, na 14 dagen zou er daar een verhaal uit moeten komen dat ik er direct een hoofdstuk of 4 kan bijplakken.

Ik spring recht en roep "mijn haar!!!!" Ik breng mijn haar samen tot een staartje en voel dat het merkelijk korter geworden is. "Mijn haar is afgeknipt, jij hebt het gedaan!!"
De tranen staan klaar om te vallen en ik schop, zwaai, draai in het rond.
Blindelings vind ik de deur, nog altijd de staart vasthoudend.
Het oog ziet me en meteen is de volledige gang opgelicht.
Gelukkig is de badkamer dichtbij om me uit m'n lijden te verlossen.
Mezelf sussend begin ik de staart te lossen, ik neem de borstel (een héél speciale borstel trouwens, vertel ik later nog wel)
Ik wist het dat het ging gebeuren, het is helemaal in trappen, ongelijk, het is afschuwelijk!!
Draaiend en kerend bekijk ik het kapsel.
Voorzichtig begin ik te kammen, hmm het is eigenlijk nog zo slecht niet.
Tjien dat is raar, was die staart gisteren ook niet zo kort? Alle haren beginnen terug tot een deftig kapsel te vallen.
Ik kijk de gang in waar normaal het licht van buiten binnenvalt..het is pikkedonker buiten, ik bekijk opnieuw mijn haren. Een opluchting overvalt me.
Het licht in de gang springt weer aan, de donkere weg naar m'n bed lukt me weer.
Ik staar nog even in het donker en dank god dat het maar een droom was.


Maanden heb ik al dezelfde droom, ik zoek altijd maar naar de boodschap die erin zit.. telkens opnieuw hetzelfde scenario, ik ben telkens rotsvast overtuigd dat het levensecht is.
Het is zenuwslopend, ik slaap met m'n haren samengebonden, 'just in case'.

"Trek!! Trek!!"
Haar nederlands is zo goed als mijn frans.
"Jaja, jij trek!"
Ik ben aan het worstelen met paraplu en rolwagen, het water liep van de paraplu af en even had ik het idee dat ik onder de raindance stond...
Ik kon haar wel van de passagiersstoel trekken en haar naast me zetten in de regen, ze kon even nat worden als mezelf, geen medelijden!!

"Moest wacht, moest wacht, olala regen véél te hard"
God laat haar aub ophouden met haar grijnzend commentaar!!

Intussen loopt het water langs m'n rug door tot mijn kuiten.
De paraplu leert vliegen, niet dat die nu nog iets kan veranderen aan m'n natte toestand.
Eindelijk krijg ik die verrekte leuning eraf, de boel plooit in voor niets.
De rolwagen wordt opgetilt zoals stientje struis zonder moeite zou doen.
Ik smijt de koffer dicht en mijn voeten krijgen nog zegening.

De doorweekte paraplu mik ik op haar billen.
"OOohh, Je suis trempé, olala Sylviaaaa"

We kijken elkaar aan, ik meer verzopen dan zij en we schieten alle2 in een lach.
De ruitenwissers maken het zicht duidelijk en wie komt er met een smile ons begroeten??
Juist ja!!! Die!

Ik sta verdwaasd rond te kijken naar een deel van ons leven geborgen in dozen.
Waarvoor moest ik alweer op zolder zijn??
Ik begin in enkele dozen te rommelen in de hoop dat er een licht opgaat.
De doos waarop, in het vet, "VOORZICHTIG" geschreven staat neemt alle aandacht van me op.
Ik trek de bruine kleefband er met een snok af. Bij de eerste blik verstokt mijn adem even. Voorzichtig haal ik het juwelenkistje eruit.
Het doosje zegt me niets maar de inhoud is mijn alles, het enige dat van hem nog is overgebleven.

Die ochtend toen we het hoorden ben ik naar z'n bed gerend en als een gek z'n hoofdkussen afgespeurd. Toen ik het vond kleefde ik het op een wit kartonnen kaartje en plakband erover zodat er niets meer zou aankunnen.
Ik heb het nog altijd en zal het bewaren in alle voorzichtigheid.

Achter mij wankelde een andere stapel dozen en de bovenste moest toegeven aan de zwaartekracht en viel met een knal op de grond.
Direct terug naar het heden getrokken.

Dat was dé doos die ik zocht, de kids hadden foto's nodig voor school. Het kistje gaat veilig terug in zijn doos en een nieuwe laag kleefband gaat erover.

'Orgasmatron' aka 'De Spin' maar laat ik het maar gewoonweg 'Hoofdmassage-dinges' noemen.
Dat is mijn nieuwste gadget.
Ik zou zoiets nooit kopen maar ik kreeg het nu toevallig bij een tombola.
Het bestaat al jaren en er wordt beweerd dat het een helende werking op hoofdpijn heeft en het geeft een motiverende werking op seksueel gebied.

Bij mij brengt het m'n tenen tot krullen. Ik kan het niet laten om AAHH te roepen.
Het geeft mij kippenvel van boven tot onder.
Als zo'n simpel ding, met enkele uitstekende ijzerdraadjes, met een simpele wrijfbeweging op m'n hoofd, mijn tenen kan doen krullen dan ben ik uiterst benieuwd naar wat de uitvinder van 'Het dinges' nog allemaal heeft uitgevonden!!!